امام صادق عليه السلام فرمود:

“رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله را جز گرسنگى و خوف، چيزى از دنيا مسرور نميساخت و خوشش نمى‏آورد.”

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 195

على بن الحسين صلوات اللَّه عليهما فرمود:

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله در آخر سخنرانى خود ميفرمود:

خوشا حال كسى كه خلقش طيب و طبعش طاهر و باطنش شايسته و آشكارش نيكو

باشد، و زيادى مالش را بدهد و زيادى گفتارش را نگه دارد و از خود انصاف دهد.

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 215

ابو حنيفه مقدم حاج گويد:

من و دامادم در باره ميراثى نزاع ميكرديم كه مفضل بما رسيد، ساعتى بر سر ما ايستاد و سپس گفت:

بمنزل من آئيد. ما رفتيم و او ميان ما بچهار صد درهم صلح داد و آن‏ پول را هم خودش بما داد و از هر يك

از ما نسبت بديگرى تعهد گرفت (كه ديگر ادعا نكنيم) سپس گفت:

بدانيد كه اين پول از مال من نبود. بلكه امام صادق عليه السّلام بمن دستور داده كه هر گاه دو نفر از ما

شيعه در موضوعى نزاع كردند. ميان آنها صلح دهم و از مال آن حضرت فديه دهم و مصرف كنم، پس اين

پول از امام صادق عليه السّلام است.

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 298

امام صادق عليه السّلام فرمود:

“برخى از حقوق مسلمان بر برادرش اينست كه چون او را ديد سلامش كند و چون بيمار

شود عيادتش نمايد و چون غائب شود خير خواهيش كند و چون عطسه كند دعايش كند

(يرحمك اللَّه گويد) و چون بميرد تشييعش كند.”

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 249

امام صادق عليه السّلام باصحابش ميفرمود:

“از خدا پروا كنيد و برادرانى خوش رفتار باشيد، در راه خدا با هم دوستى كنيد

و پيوستگى داشته باشيد و مهر ورزيد، بديدار و ملاقات يك ديگر رويد و امر

(ولايت) ما را مذاكره كنيد و آن را زنده داريد.”

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 254

امام صادق عليه السّلام فرمود:

“سالمندان خود را بزرگ داريد و با ارحام خود صله كنيد، و صله رحمى بهتر از آزار نرساندن بآنها نيست.”

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى ؛ ج‏3 ؛ ص245

امام صادق عليه السّلام فرمود:

“از ما نيست كسى كه بزرگ سال ما را احترام نكند و بخورد سال ما ترحم ننمايد.”

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 241

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود:

“احترام گذاشتن بمسلمان و سفيد از جمله تجليل خداست.”

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 241

امام صادق عليه السّلام فرمود:

“از سنت و احسان بپدر اينست كه مرد باسم پدرش كنيه گيرد (يعنى اگر نام پدرش مثلا محمد بوده، به پسرش

كنيه ابو محمد يا نام محمد دهد و يا براى خود ابن محمد كنيه گيرد و خود را بنام پدر معرفى كند چنان كه

امير المؤمنين عليه السّلام از خود به ابن ابى طالب معرفى ميفرمود).”

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 236

ابراهيم بن شعيب گويد:

بامام صادق عليه السّلام عرضكردم: پدرم بحدى پير و ناتوان شده كه او را براى قضاى حاجت به پشت

ميبريم، فرمود: اگر توانى خودت اين كار را مباشرت كنى بكن و خودت برايش لقمه كن تا

سپر آتش فردايت باشد [تا فردا ترا ببهشت برد].

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 236

عمار بن حيان گويد:

بامام صادق عليه السّلام خبر دادم پسرم اسماعيل نسبت بمن خوشرفتار است، فرمود: من هم او را دوست

داشتم و اكنون دوستيم باو افزون گشت، همانا خواهر رضاعى رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله نزد آن حضرت

آمد، چون او را ديد شادمان گشت و روپوش خود را براى او گسترد و او را روى آن نشانيد، سپس باو رو كرد و

با او بسخن پرداخت و تبسم ميفرمود، تا او برخاست و برفت و برادرش آمد حضرت رفتارى كه نسبت بخواهرش

كرد، در باره او عمل نفرمود، بحضرت عرض شد: با خواهرش رفتارى كردى كه نسبت باو نكردى با آنكه او مرد

است؟ فرمود: زيرا آن خواهر نسبت بپدر و مادرش خوش رفتارتر بود.

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 236

امام صادق عليه السّلام ميفرمود:

“مردى نزد پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله آمد و عرضكرد: يا رسول اللَّه! مرا سفارشى كن، فرمود: چيزى را بخدا شريك مساز اگر چه بآتش سوخته شوى و شكنجه بينى، همواره‏ دلت بايمان محكم باشد، و پدر و مادرت را فرمان بر و با آنها نيكى كن، زنده باشند يا مرده و اگر دستور دادند خاندان و مالت را كنار گذار، اين كار را بكن كه از ايمانست.”

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 231

معمر بن خلاد گويد: بامام رضا عليه السّلام عرضكردم: هر گاه پدر و مادرم مذهب حق را نشناسند.
دعاشان كنم؟

فرمود: براى آنها دعا كن و از جانب آنها صدقه بده، و اگر زنده باشند و مذهب حق را نشناسند با آنها مدارا كن، زيرا رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود: خدا مرا برحمت فرستاده نه به بيمهرى و نافرمانى.

و فرمود: مردى خدمت رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله آمد و عرضكرد: يا رسول اللَّه؟ من بجهاد علاقه دارم و نسبت بآن با نشاطم، پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله فرمود: پس در راه خدا جهاد كن كه اگر كشته شوى نزد خدا زنده خواهى بود و روزى داده شوى و اگر بميرى پاداشت بعهده خدا باشد، و اگر (از ميدان جنگ) باز گردى، از گناهان پاك شوى مانند روزى كه متولدشده‏اى.
عرضكرد: يا رسول اللَّه! من پدر و مادرى پيرى دارم كه بگمان خود بمن انس گرفته‏اند و از رفتنم بجهاد كراهت دارند.
رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود: در اين صورت ملازم پدر و مادرت باش. سوگند بآن كه جانم در دست اوست: مأنوس بودن يك شبانه روز آنها با تو از جهاد يك سال بهتر است.

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 233

امام صادق عليه السلام فرمود: نجاشى دنبال جعفر بن ابى طالب و اصحابش فرستاد. آنها وارد شدند. نجاشى در اتاقى روى خاك نشسته و جامه‏هاى كهنه پوشيده بود، جعفر گويد: چون او را بدان حال ديديم از او بترسيديم (كه مبادا ديوانه شده باشد) چون وضع و پريدگى چهره ما را ديد، گفت:
سپاس خدائى را كه محمد را يارى كرد و چشمش را روشن نمود. شما را مژده ندهم؟ گفتم: پادشاها چرا، گفت: اكنون يكى از كار آگاههاى من از سرزمين شما آمد و بمن گزارش داد كه خداى عز و جل‏
پيغمبرش محمد صلى اللَّه عليه و آله را يارى فرمود و دشمنش را هلاك كرد و فلانى و فلانى و فلانى اسير شدند در يك وادى بنام بدر كه درخت اراك بسيار دارد. پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله با دشمنش برابر شدند، و گويا هم اكنون آن را ميبينم، همان جائى را كه براى آقايم كه مردى از بنى ضمره بود چوپانى ميكردم.
جعفر گفت: پادشاها! چرا روى خاك نشسته و جامه‏هاى كهنه پوشيده‏ئى؟.
گفت: اى جعفر! ما در آنچه خدا بر عيسى عليه السلام نازل كرده اين دستور را مى‏بينيم كه: حق خدا بر بندگانش اينست كه: چون نعمتى بآنها روى آورد، براى خدا تواضع كنند. و چون خداى عز و جل بوسيله محمد صلى اللَّه عليه و آله نعمتى بمن داد، من اين تواضع را براى خدا كردم. چون اين گزارش بپيغمبر صلى اللَّه عليه و آله رسيد، باصحابش فرمود:
همانا صدقه بصاحبش افزونى بخشد، پس صدقه دهيد- خدا شما را رحمت كند- و همانا تواضع موجب زيادى رفعت صاحبش شود، پس تواضع كنيد تا خدا شما را رفعت دهد، و همانا گذشت عزت صاحبش را زياد كند، پس درگذريد تا خدا عزيزتان كند.

أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 185