روايت شده كه
«هر گاه امير مؤمنان از جهاد و نبرد در راه خدا آسوده مىشد به آموزش مردم و داورى
ميان آنان مىپرداخت و هر گاه از اين كار نيز فراغت مىيافت، در باغى كه داشت
مشغول كار كردن با دست مىشد و با اين حال ذكر خدا نيز بر زبانش جارى بود.»
منابع فقه شيعه، ج22، ص: 289
موضوعات: روایات اهل بیت(ع)
لینک ثابت
