شهید عبدالله کوهی

ت: کرمان،1335                                 ش: شلمچه،1365                    مزار: کرمان

پنج روز بودکه توی جزیزه مجنون مقاومت می کردیم. شرایط سختی بود، آب را جیره بندی کرده بودند. حتی برای

نماز هم تیمم میکردیم. داشتم سنگر میکندم که دستی خورد پشتم. نگاهم رو برگرداندم، احمد بود. چند وقتی می شد

که ندیده بودمش. با هم رفتیم توی یکی از سنگر ها، تشنه اش بود. تا لیوان آب را جلویش گذاشتم یک گلوله خمپاره

خورد کنار سنگر، گرد و خاک و سنگ و شن بود که به هوا بلند شد؛ اوضاع که عادی شد، گرد وخاک روی آب

نشسته بود، گفتم: ” اجازه بده آب رو عوض کنم.” لیوان رو برداشت و گفت:” لازم نیست همین آب رو میخورم.”

یک نگاهی به آب کرد و زد زیر گریه. با چشم هایی که پر از اشک شده بود ادامه داد: ” ما این آب گل آلود رو

داریم ولی امام حسین(ع) و یارانش توی کربلا همین آب گل آلود رو هم نداشتند….”

اسحاب آخر الزمانی/ ص19

 سه نخوردنى است كه تن را فربه ميكنند و سه خوردنيست كه لاغر ميكنند:

امام ششم فرمود :

«سه چيز فربه ميكنند و سه چيز لاغر ميكنند، آن سه كه فربه ميكنند هميشه حمام رفتن و بوى خوشاستشمام

كردن و جامه نرم پوشيدنست و آن سه كه لاغر ميكنند مداومت بر خوردن‏ تخم و ماهى و گل درخت خرما»

الخصال  ؛ ج‏1 ؛ ص161

جعفر بن ابراهيم از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود:

«كسى كه با سخن محبّت آميز، برادر مسلمان خود را مورد لطف و محبت قرار دهد و غم و غصه او را برطرف

سازد، تا زمانى كه به اين كار مشغول است در زير سايه رحمت گسترده خداوند قرار خواهد داشت.»

پاداش نيكيها و كيفر گناهان / ترجمه ثواب الأعمال ؛ ص381

 حسن صيقل مى ‏گويد: از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مى‏ فرمود: همانا دوست على عليه السّلام جز حلال نخورد،

زيرا سرور و مولاى او چنين بود، و دوست عثمان پروايى ندارد كه حلال بخورد يا حرام، زيرا سرور او چنين بوده

است. امام عليه السّلام به سخن پيرامون على عليه السّلام بازگشت و گفت: هان، سوگند به آنكه جان على را ستاند او از

دنيا حرامى نخورد- چه كم و چه زياد- تا آن گاه كه از دنيا برفت، و هيچ گاه دو كار برايش پيش نيامد كه هر دو طاعت

از خدا بود مگر آنكه همان را برمى‏ گزيد كه بر تن او سخت‏تر بود، و هرگز رويداد دشوارى براى پيامبر صلّى اللَّه عليه

و آله و سلّم پيش نيامد مگر آنكه بر پايه اعتماد به على عليه السّلام او را در پى انجام آن كار مى‏ فرستاد، و هيچ كس

در ميان امّت، جز على عليه السّلام، توان انجام كارهاى پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را نداشت، و او چنان عمل

مى‏ كرد كه گويى بهشت و دوزخ را مى‏ بيند. او هزار بنده را از اصل مال خود آزاد كرد كه حاصل كدّ يمين و عرق

جبين او بود، و آن را براى خشنودى خدا و رهايى از آتش انجام مى‏ داد، و طعام او نبود مگر سركه و زيت، و شيرينى

او همان خرمايى بود- اگر آن را مى‏ يافت- و جامه كرباسى بر تن مى‏ كرد و اگر بلند بود قيچى طلب مى‏ كرد و افزوده

آن را مى ‏بريد.

بهشت كافى / ترجمه روضه كافى ؛ ص209

 امام صادق عليه السّلام مى ‏فرمايد:

«حجامت در سر، همان حجامت مغيثه [دادرس‏] است كه براى هر دردى سودمند است

مگر مرگ، سپس [براى نشان دادن جاى حجامت‏] از ابرو وجب كرد تا آن جا كه انگشت

بزرگ دستش رسيد و سپس فرمود: همين جاست.»

بهشت كافى / ترجمه روضه كافى ؛ ص205

 امام صادق عليه السّلام مى ‏فرمايد:

«نزد پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم چيزى محبوبتر از آن نبود كه روز را سپرى كند در حالى

كه از خدا ترسان است و در راه خدا، گرسنه.»

 سليم بن قيس هلالى مى‏ گويد: از سلمان فارسى رضى اللَّه عنه شنيدم كه مى ‏گفت:

“هنگامى كه پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ديده از جهان فرو بست و مردم كردند آنچه كردند و ابو بكر و

عمر و ابو عبيدة بن جرّاح با انصار ستيزه كردند و آنها را به دليل خويشى، كه دليل على عليه السّلام بود محكوم

نمودند. گفتند: اى گروه انصار! قريش به امر امامت از شما سزاوارترند، زيرا پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و

سلّم از قريش بود و مهاجران نيز از قريش بودند و خدا در قرآن، خود با آنها آغاز نموده و آنها را برترى بخشيده

است، و پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرموده است: امامان از قريش باشند.

سلمان گفت: من به نزد على عليه السّلام كه مشغول غسل دادن پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بود رفتم و او را

از جريان آگاه كردم و گفتم: اينك ابو بكر بر منبر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم جاى گرفته است و بخدا سوگند،

خشنود نيست كه مردم با يك دست او، بيعت كنند و مردم با هر دو دست چپ و راست، با او بيعت مى كنند.

على عليه السّلام فرمود: اى سلمان! هيچ مى‏ دانى نخستين كسى كه بر منبر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم با او

بيعت كرد چه كسى بود؟ عرض كردم: نمى‏ دانم، جز اينكه من ديدم كه در زير سايه ‏بان بنى ساعده هنگام مجادله

انصار نخستين كسى كه با او بيعت كرد بشير بن سعد و ابو عبيدة بن جرّاح بود و سپس عمر و بعد از او سالم.  

امام عليه السّلام فرمود: من در باره اينها از تو نپرسيدم، ولى مى ‏دانى اوّل كسى كه چون بر منبر پيامبر بالا رفت

با او بيعت كرد كه بود؟ عرض كردم: نه، ولى پيرى كهنسال را ديدم كه بر عصاى خويش تكيه زده بود و ميان دو

ديده‏اش اثر سجده زيادى بود، و او نخستين كسى بود كه از پله منبر بالا رفت و مى‏ گريست و مى‏ گفت: ستايش خدايى

را كه مرا از دنيا نبرد تا تو را در اين جايگاه ببينم، دستت را باز كن. ابو بكر دستش را باز كرد و پيرمرد با او بيعت

نمود و سپس از منبر پايين آمد و از مسجد بيرون رفت.

على عليه السّلام فرمود: دانستى او كه بود؟ گفتم: نه، ولى از كلامش بدم آمد، زيرا گويى از مرگ پيامبر خوشحالى

مى ‏كرد. امام عليه السّلام فرمود: او شيطان لعنه اللَّه بود. پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به من خبر داد كه

شيطان و سران اصحابش نگران بودند كه پيامبر اكرم در روز غدير خم مرا به امر خداوند عزّ و جلّ، به امامت و

خلافت بر مردم و براى مردم نصب كرد و به آنها خبر داد كه من نسبت به آنها از خود آنها سزاوارترم و به آنها

فرمود تا حاضران به غائبان برسانند و همه سران و شيطانهاى ابليس گرد او آمدند و گفتند: همانا اين امّت، مرحومه

و معصومه است و نه تو و نه ما را بر آنها راهى نيست. همانا پيشوا و پناهگاه خود را پس از پيغمبرشان دانستند. در

اين هنگام بود كه شيطان لعنه اللَّه افسرده و غمگين از آن محضردور شد و پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به من

خبر داد كه چون از اين جهان رخت بربندد مردم پس از مخاصمه با يك ديگر در سقيفه بنى ساعده با ابو بكر بيعت

كنند، و از آن جا به مسجد روند و نخستين كسى كه بالاى منبر من با ابو بكر بيعت كند شيطان است كه به چهره

پيرمردى عبادت كوش بدان جا بيايد و چنين و چنان بگويد، سپس از آن جا بيرون رود و شياطين و پيروان خود

را گرد آورد و باد در بينى كند و به جست و خيز پردازد و به آنها گويد: هرگز، شما گمان برديد كه مرا بر ايشان

راهى نيست، اكنون ديديد من با آنها چه كردم تا سرانجام دستور و فرمانبرى خداى عزّ و جلّ و اوامر پيامبر را وانهادند.

بهشت كافى / ترجمه روضه كافى، ص: 394-395

 لوط از اسحاق، و او از پدرش از جدّش روايت كرده كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود:

«هيچ بنده‏اى نيست كه خانواده مؤمنى را شادمان كند مگر آنكه خداوند از آن شادى و سرور، مخلوقى را مى ‏آفريند

كه در روز قيامت به هنگام هر پيشامد سخت به او مى‏ گويد: اى دوست خدا مترس، و او مى ‏پرسد: تو كيستى خدا تو

را رحمت‏ كند كه اگر دنيا از آن من بود، آن را در ازاى پاداش (محبّت) تو ناچيز مى ‏ديدم؟! پاسخ مى‏ دهد: من همان

سرورى هستم كه تو (در دنيا) به فلان خانواده ارزانى داشتى.”

پاداش نيكيها و كيفر گناهان / ترجمه ثواب الأعمال، ص: 384

حسين بن يزيد  از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود:

“اگر به مسلمان (گرسنه‏اى) صدقه دهم به اندازه‏ اى كه سير شود، در پيش من محبوبتر از اينكه افقى از مردم را سير كنم؛”

راوى مى‏ گويد كه پرسيدم: افق چيست؟ فرمود:” صد هزار نفر يا بيشتر.”

امام صادق (ع) فرمود:

با سير مداوا كنيد ولى پس از خوردن آن به‏ مسجد نرويد .

و فرمود: پيامبر مى ‏فرمود:

سير بخوريد كه آن دواى هفتاد نوع بيمارى است.

اين سخنى است كه امام عليه السّلام در مقام هدايت و ارشاد اصحاب خود فرموده است ولى آيا آنها دانستند كه

اين گياه عجيب به چه نوع بيمارى فايده دارد؟ البته نه ولى اكنون در قرن بيستم، علم آن را كشف كرده و به

مغز سخن امام رسيده است.

روزنامه‏ هاى فرانسه مقاله‏اى را از دكتر «ريم» پخش كردند كه مجله «الحكمة» چاپ لبنان آن را تحت عنوان  

«گوارا باد سير» به عربى ترجمه كرد. در اين مقاله آمده است:

خوشحال خواهى شد اگر بدانى كه پزشكان در فارماكولوژى جايگاه شايسته اين گياه را به آن داده ‏اند و گفته‏ اند

كه كارگرانى كه در هرم «خوفو» در مصر در سال 5400 پيش از ميلاد كار مى‏ كردند زياد سير مى‏ خوردند

تا بدنشان قوى شود و از بيماريها نجات يابند.

در جاى ديگرى از اين مجله آمده كه تجربه ‏هاى پزشكان معروفى مانند «سالين» و «لوتر» و «دويريه» و  

ديگران روشن كرده كه سير بلورهايى را كه در بدن جمع مى ‏شوند و باعث تصلب شرايين مى‏ گردند، از بين  

مى ‏برد و خون را رقيق مى‏ كند.

در طب جديد ثابت شده كه سير عضله‏ هاى قلب را تقويت مى‏ كند و فشار خون را تنظيم و خون را تصفيه مى ‏كند و

با اين كار بيمارى‏هايى‏ كه از فساد خون ناشى م ى‏شود مانند سختى حيض در زنها، مداوا مى‏ كند. همچنين سير پيرى

زودرس و بواسير و روماتيسم را از بين مى ‏برد و مجارى تنفسى را باز مى ‏كند و تنگى نفس را بهبود مى ‏بخشد و

بعضى از انواع سل ريوى را معالجه مى‏ كند بخصوص اگر با شير با هم خورده شود، چون به ميكروب «كخ» كه

عامل بيمارى سل است تأثير مى‏ گذارد.

همچنين سير در برابر بيماريهايى مانند آنفلونزا و تب مصونيت ايجاد مى‏ كند و رنگ صورت را زيبا و سرخ مى‏

كند و روده‏ ها را بخصوص در اطفال از عفونت پاك مى ‏سازد و از تيفوئيد و ديفترى و خروسك حفظ مى ‏كند.

گفته شده در شهرهايى كه مصرف سير زياد است عمرها طولانى است و از سلامت خوبى برخوردارند: به اضافه

اينكه سير باعث پاكسازى عفونتهاى داخلى و از بين رفتن التهابها و زخمهاى مزمن و حاد معده مى ‏شود حيض و

ادرار را به خوبى دفع مى‏ كند و سنگريزه و كرم را در اطفال برطرف مى‏ سازد.

اين بود برخى از فوائدى كه از اطباء در باره اين گياه به دست ما رسيده است و بقيه هفتاد نوع بيمارى را كه در

حديث آمده بايد از كتابهاى طبى مفصل جستجو كرد.

به كلام امام صادق عليه السّلام بنگريد كه چگونه در عصرى كه اهل آن نمى ‏توانستند چيزى را درك كنند و اهل

اين زمان با وسائل جديد و پس از رشد عقل با تجربه‏ ها و گسترش‏ علوم درك مى‏ كنند، سخن گفته است.

روش تندرستى در اسلام / ترجمه طب النبي وطب الصادق عليهما السلام، ص: 121-123