شهید عبدالله کوهی

ت: کرمان،1335                                 ش: شلمچه،1365                    مزار: کرمان

پنج روز بودکه توی جزیزه مجنون مقاومت می کردیم. شرایط سختی بود، آب را جیره بندی کرده بودند. حتی برای

نماز هم تیمم میکردیم. داشتم سنگر میکندم که دستی خورد پشتم. نگاهم رو برگرداندم، احمد بود. چند وقتی می شد

که ندیده بودمش. با هم رفتیم توی یکی از سنگر ها، تشنه اش بود. تا لیوان آب را جلویش گذاشتم یک گلوله خمپاره

خورد کنار سنگر، گرد و خاک و سنگ و شن بود که به هوا بلند شد؛ اوضاع که عادی شد، گرد وخاک روی آب

نشسته بود، گفتم: ” اجازه بده آب رو عوض کنم.” لیوان رو برداشت و گفت:” لازم نیست همین آب رو میخورم.”

یک نگاهی به آب کرد و زد زیر گریه. با چشم هایی که پر از اشک شده بود ادامه داد: ” ما این آب گل آلود رو

داریم ولی امام حسین(ع) و یارانش توی کربلا همین آب گل آلود رو هم نداشتند….”

اسحاب آخر الزمانی/ ص19

 سه نخوردنى است كه تن را فربه ميكنند و سه خوردنيست كه لاغر ميكنند:

امام ششم فرمود :

«سه چيز فربه ميكنند و سه چيز لاغر ميكنند، آن سه كه فربه ميكنند هميشه حمام رفتن و بوى خوشاستشمام

كردن و جامه نرم پوشيدنست و آن سه كه لاغر ميكنند مداومت بر خوردن‏ تخم و ماهى و گل درخت خرما»

الخصال  ؛ ج‏1 ؛ ص161

جعفر بن ابراهيم از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود:

«كسى كه با سخن محبّت آميز، برادر مسلمان خود را مورد لطف و محبت قرار دهد و غم و غصه او را برطرف

سازد، تا زمانى كه به اين كار مشغول است در زير سايه رحمت گسترده خداوند قرار خواهد داشت.»

پاداش نيكيها و كيفر گناهان / ترجمه ثواب الأعمال ؛ ص381

 حسن صيقل مى ‏گويد: از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مى‏ فرمود: همانا دوست على عليه السّلام جز حلال نخورد،

زيرا سرور و مولاى او چنين بود، و دوست عثمان پروايى ندارد كه حلال بخورد يا حرام، زيرا سرور او چنين بوده

است. امام عليه السّلام به سخن پيرامون على عليه السّلام بازگشت و گفت: هان، سوگند به آنكه جان على را ستاند او از

دنيا حرامى نخورد- چه كم و چه زياد- تا آن گاه كه از دنيا برفت، و هيچ گاه دو كار برايش پيش نيامد كه هر دو طاعت

از خدا بود مگر آنكه همان را برمى‏ گزيد كه بر تن او سخت‏تر بود، و هرگز رويداد دشوارى براى پيامبر صلّى اللَّه عليه

و آله و سلّم پيش نيامد مگر آنكه بر پايه اعتماد به على عليه السّلام او را در پى انجام آن كار مى‏ فرستاد، و هيچ كس

در ميان امّت، جز على عليه السّلام، توان انجام كارهاى پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را نداشت، و او چنان عمل

مى‏ كرد كه گويى بهشت و دوزخ را مى‏ بيند. او هزار بنده را از اصل مال خود آزاد كرد كه حاصل كدّ يمين و عرق

جبين او بود، و آن را براى خشنودى خدا و رهايى از آتش انجام مى‏ داد، و طعام او نبود مگر سركه و زيت، و شيرينى

او همان خرمايى بود- اگر آن را مى‏ يافت- و جامه كرباسى بر تن مى‏ كرد و اگر بلند بود قيچى طلب مى‏ كرد و افزوده

آن را مى ‏بريد.

بهشت كافى / ترجمه روضه كافى ؛ ص209

 امام صادق عليه السّلام مى ‏فرمايد:

«حجامت در سر، همان حجامت مغيثه [دادرس‏] است كه براى هر دردى سودمند است

مگر مرگ، سپس [براى نشان دادن جاى حجامت‏] از ابرو وجب كرد تا آن جا كه انگشت

بزرگ دستش رسيد و سپس فرمود: همين جاست.»

بهشت كافى / ترجمه روضه كافى ؛ ص205

 امام صادق عليه السّلام مى ‏فرمايد:

«نزد پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم چيزى محبوبتر از آن نبود كه روز را سپرى كند در حالى

كه از خدا ترسان است و در راه خدا، گرسنه.»

 سليم بن قيس هلالى مى‏ گويد: از سلمان فارسى رضى اللَّه عنه شنيدم كه مى ‏گفت:

“هنگامى كه پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ديده از جهان فرو بست و مردم كردند آنچه كردند و ابو بكر و

عمر و ابو عبيدة بن جرّاح با انصار ستيزه كردند و آنها را به دليل خويشى، كه دليل على عليه السّلام بود محكوم

نمودند. گفتند: اى گروه انصار! قريش به امر امامت از شما سزاوارترند، زيرا پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و

سلّم از قريش بود و مهاجران نيز از قريش بودند و خدا در قرآن، خود با آنها آغاز نموده و آنها را برترى بخشيده

است، و پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرموده است: امامان از قريش باشند.

سلمان گفت: من به نزد على عليه السّلام كه مشغول غسل دادن پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بود رفتم و او را

از جريان آگاه كردم و گفتم: اينك ابو بكر بر منبر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم جاى گرفته است و بخدا سوگند،

خشنود نيست كه مردم با يك دست او، بيعت كنند و مردم با هر دو دست چپ و راست، با او بيعت مى كنند.

على عليه السّلام فرمود: اى سلمان! هيچ مى‏ دانى نخستين كسى كه بر منبر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم با او

بيعت كرد چه كسى بود؟ عرض كردم: نمى‏ دانم، جز اينكه من ديدم كه در زير سايه ‏بان بنى ساعده هنگام مجادله

انصار نخستين كسى كه با او بيعت كرد بشير بن سعد و ابو عبيدة بن جرّاح بود و سپس عمر و بعد از او سالم.  

امام عليه السّلام فرمود: من در باره اينها از تو نپرسيدم، ولى مى ‏دانى اوّل كسى كه چون بر منبر پيامبر بالا رفت

با او بيعت كرد كه بود؟ عرض كردم: نه، ولى پيرى كهنسال را ديدم كه بر عصاى خويش تكيه زده بود و ميان دو

ديده‏اش اثر سجده زيادى بود، و او نخستين كسى بود كه از پله منبر بالا رفت و مى‏ گريست و مى‏ گفت: ستايش خدايى

را كه مرا از دنيا نبرد تا تو را در اين جايگاه ببينم، دستت را باز كن. ابو بكر دستش را باز كرد و پيرمرد با او بيعت

نمود و سپس از منبر پايين آمد و از مسجد بيرون رفت.

على عليه السّلام فرمود: دانستى او كه بود؟ گفتم: نه، ولى از كلامش بدم آمد، زيرا گويى از مرگ پيامبر خوشحالى

مى ‏كرد. امام عليه السّلام فرمود: او شيطان لعنه اللَّه بود. پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به من خبر داد كه

شيطان و سران اصحابش نگران بودند كه پيامبر اكرم در روز غدير خم مرا به امر خداوند عزّ و جلّ، به امامت و

خلافت بر مردم و براى مردم نصب كرد و به آنها خبر داد كه من نسبت به آنها از خود آنها سزاوارترم و به آنها

فرمود تا حاضران به غائبان برسانند و همه سران و شيطانهاى ابليس گرد او آمدند و گفتند: همانا اين امّت، مرحومه

و معصومه است و نه تو و نه ما را بر آنها راهى نيست. همانا پيشوا و پناهگاه خود را پس از پيغمبرشان دانستند. در

اين هنگام بود كه شيطان لعنه اللَّه افسرده و غمگين از آن محضردور شد و پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به من

خبر داد كه چون از اين جهان رخت بربندد مردم پس از مخاصمه با يك ديگر در سقيفه بنى ساعده با ابو بكر بيعت

كنند، و از آن جا به مسجد روند و نخستين كسى كه بالاى منبر من با ابو بكر بيعت كند شيطان است كه به چهره

پيرمردى عبادت كوش بدان جا بيايد و چنين و چنان بگويد، سپس از آن جا بيرون رود و شياطين و پيروان خود

را گرد آورد و باد در بينى كند و به جست و خيز پردازد و به آنها گويد: هرگز، شما گمان برديد كه مرا بر ايشان

راهى نيست، اكنون ديديد من با آنها چه كردم تا سرانجام دستور و فرمانبرى خداى عزّ و جلّ و اوامر پيامبر را وانهادند.

بهشت كافى / ترجمه روضه كافى، ص: 394-395

 لوط از اسحاق، و او از پدرش از جدّش روايت كرده كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود:

«هيچ بنده‏اى نيست كه خانواده مؤمنى را شادمان كند مگر آنكه خداوند از آن شادى و سرور، مخلوقى را مى ‏آفريند

كه در روز قيامت به هنگام هر پيشامد سخت به او مى‏ گويد: اى دوست خدا مترس، و او مى ‏پرسد: تو كيستى خدا تو

را رحمت‏ كند كه اگر دنيا از آن من بود، آن را در ازاى پاداش (محبّت) تو ناچيز مى ‏ديدم؟! پاسخ مى‏ دهد: من همان

سرورى هستم كه تو (در دنيا) به فلان خانواده ارزانى داشتى.”

پاداش نيكيها و كيفر گناهان / ترجمه ثواب الأعمال، ص: 384

حسين بن يزيد  از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود:

“اگر به مسلمان (گرسنه‏اى) صدقه دهم به اندازه‏ اى كه سير شود، در پيش من محبوبتر از اينكه افقى از مردم را سير كنم؛”

راوى مى‏ گويد كه پرسيدم: افق چيست؟ فرمود:” صد هزار نفر يا بيشتر.”

امام صادق (ع) فرمود:

با سير مداوا كنيد ولى پس از خوردن آن به‏ مسجد نرويد .

و فرمود: پيامبر مى ‏فرمود:

سير بخوريد كه آن دواى هفتاد نوع بيمارى است.

اين سخنى است كه امام عليه السّلام در مقام هدايت و ارشاد اصحاب خود فرموده است ولى آيا آنها دانستند كه

اين گياه عجيب به چه نوع بيمارى فايده دارد؟ البته نه ولى اكنون در قرن بيستم، علم آن را كشف كرده و به

مغز سخن امام رسيده است.

روزنامه‏ هاى فرانسه مقاله‏اى را از دكتر «ريم» پخش كردند كه مجله «الحكمة» چاپ لبنان آن را تحت عنوان  

«گوارا باد سير» به عربى ترجمه كرد. در اين مقاله آمده است:

خوشحال خواهى شد اگر بدانى كه پزشكان در فارماكولوژى جايگاه شايسته اين گياه را به آن داده ‏اند و گفته‏ اند

كه كارگرانى كه در هرم «خوفو» در مصر در سال 5400 پيش از ميلاد كار مى‏ كردند زياد سير مى‏ خوردند

تا بدنشان قوى شود و از بيماريها نجات يابند.

در جاى ديگرى از اين مجله آمده كه تجربه ‏هاى پزشكان معروفى مانند «سالين» و «لوتر» و «دويريه» و  

ديگران روشن كرده كه سير بلورهايى را كه در بدن جمع مى ‏شوند و باعث تصلب شرايين مى‏ گردند، از بين  

مى ‏برد و خون را رقيق مى‏ كند.

در طب جديد ثابت شده كه سير عضله‏ هاى قلب را تقويت مى‏ كند و فشار خون را تنظيم و خون را تصفيه مى ‏كند و

با اين كار بيمارى‏هايى‏ كه از فساد خون ناشى م ى‏شود مانند سختى حيض در زنها، مداوا مى‏ كند. همچنين سير پيرى

زودرس و بواسير و روماتيسم را از بين مى ‏برد و مجارى تنفسى را باز مى ‏كند و تنگى نفس را بهبود مى ‏بخشد و

بعضى از انواع سل ريوى را معالجه مى‏ كند بخصوص اگر با شير با هم خورده شود، چون به ميكروب «كخ» كه

عامل بيمارى سل است تأثير مى‏ گذارد.

همچنين سير در برابر بيماريهايى مانند آنفلونزا و تب مصونيت ايجاد مى‏ كند و رنگ صورت را زيبا و سرخ مى‏

كند و روده‏ ها را بخصوص در اطفال از عفونت پاك مى ‏سازد و از تيفوئيد و ديفترى و خروسك حفظ مى ‏كند.

گفته شده در شهرهايى كه مصرف سير زياد است عمرها طولانى است و از سلامت خوبى برخوردارند: به اضافه

اينكه سير باعث پاكسازى عفونتهاى داخلى و از بين رفتن التهابها و زخمهاى مزمن و حاد معده مى ‏شود حيض و

ادرار را به خوبى دفع مى‏ كند و سنگريزه و كرم را در اطفال برطرف مى‏ سازد.

اين بود برخى از فوائدى كه از اطباء در باره اين گياه به دست ما رسيده است و بقيه هفتاد نوع بيمارى را كه در

حديث آمده بايد از كتابهاى طبى مفصل جستجو كرد.

به كلام امام صادق عليه السّلام بنگريد كه چگونه در عصرى كه اهل آن نمى ‏توانستند چيزى را درك كنند و اهل

اين زمان با وسائل جديد و پس از رشد عقل با تجربه‏ ها و گسترش‏ علوم درك مى‏ كنند، سخن گفته است.

روش تندرستى در اسلام / ترجمه طب النبي وطب الصادق عليهما السلام، ص: 121-123

 شهید اسماعیل کتابی

ت: قم.1347                       ش:جبهه آبادان.1364                          مزار: قم

تو نامه اش به یکی از بستگانش نوشته بود:

« ناراحت من نباشید من حالم خوب است. راستی رضا، ما چند نفر هستیم که به امام حسین (ع) قول دادیم وقتی کربلا را گرفتیم

بغل در صحن ابا عبدالله(ع) یک قهوه خانه صلواتی درست کنیم و قند و چایش پای خود امام حسین(ع) . خوب دیگر عرضی ندارم

و دیگر سرتان را درد نمی آورم . دیدار در کربلا خداحافظ.»

حالا هر وقت راهی دیار جنون شدی و نگاهت به گنبد طلای ابا عبدالله (ع) افتاد، به یاد شهیدانی باش که جانشان را در راه آزادی

کربلا و زیارت شش گوشه سیدالشهداء فدا کردند…. و به یاد اسماعیل که قربانی را حسین شد.

اصحاب آخرالزمانی/ص7

امام صادق عليه السّلام فرمود:

«ريشه ‏هاى كفر سه‏ چيز است: حرص و تكبر و حسد.»

اما حرص در داستان آدم عليه السّلام است زمانى كه از خوردن آن درخت نهى شد و

حرص او را برانگيخت كه از آن بخورد.

و اما تكبر در داستان شيطانست كه چون مأمور بسجده آدم شد سرپيچى كرد.

و اما حسد در داستان دو پسر آدم (هابيل و قابيل) است، زمانى كه يكى ديگرى را كشت.

***مرحوم مجلسى گويد: گويا مراد ريشه‏ هاى كفر گناهانى است كه گاهى موجب كفر شود نه هميشه، و كفر نيز معانى

بسيارى دارد، مانند انكار خداوند سبحان و عناد و لجاج نسبت بصفاتش و مانند انكار پيغمبران و حجج او و انكار تعليمات

آنها و مانند نافرمانى خدا و رسولش و چون ناسپاسى نعمتهاى خدا تا برسد بترك اولى، پس حرص گاهى سبب ترك اولى

و گاهى موجب گناه صغيره يا كبيره‏ئى مى‏شود، تا بشرك و انكار خدا ميرسد، و حرص آدم عليه السّلام موجب ترك اولاى

او شد ولى در فرزندانش تكامل پيدا كرد تا بكفر و انكار خدا رسيد، از اين رو حرص را ريشه كفر ناميدند، و همچنين

نسبت به تكبر و حسد و صفات ديگر.
و اما راجع بشيطان برخى حسد را موجب سجده نكردنش دانسته‏اند، ولى از آيه شريفه «خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ‏»

كه خودش بدان تمسك كرده و نيز از اين روايت پيداست كه همان استكبار (خود پسندى و منيت و بزرگى‏طلبى) او باعث گناهش شد.

أصول الكافي  ؛ ج‏3 ؛ ص396

عید فطر یكى از دوعید بزرگ در سنت اسلامى است كه درباره آن، احادیث و روایات بی شمار وارد شده است. مسلمانان روزه دار كه ماه رمضان را به روزه دارى به پا داشته و از خوردن و آشامیدن و بسیارى از كارهاى مباح دیگر امتناع ورزیده اند، اكنون پس از گذشت ماه رمضان در نخستین روز ماه شوال اجر و پاداش خود را از خداوند مى ‏طلبند، اجر و پاداشى كه خود خداوند به آنان وعده داده است.

امیرالمؤمنین علي علیه السلام در یكى از اعیاد فطر خطبه ‏اى خوانده ‏اند و در آن مؤمنان را بشارت و مبطلان را بیم داده‏ اند.

” خطب امیرالمومنین على بن ابى طالب علیه السلام یوم الفطر فقال: ایها الناس! ان یومكم هذا یوم یثاب فیه المحسنون و یخسر فیه المبطلون وهو اشبه بیوم قیامكم، فاذكروا بخروجكم من منازلكم الى مصلاكم خروجكم من الاجداث الى ربكم واذكروا بوقوفكم فى مصلاكم و وقوفكم بین یدى ربكم، واذكروا برجوعكم الى منازلكم، رجوعكم الى منازلكم فى الجنه.

عبادالله! ان ادنى ما للصائمین والصائمات ان ینادیهم ملك فى آخر یوم من شهر رمضان، ابشروا عباد الله فقد غفر لكم ما سلف من ذنوبكم فانظروا كیف تكونون فیما تستانفون.”

اى مردم! این روز، روزى است كه نیكوكاران در آن پاداش مى ‏گیرند و زیانكاران و تبهكاران در آن مایوس و نا امید مى ‏گردند و این شباهتى زیاد به روزقیامتتان دارد، پس با خارج شدن از منازل و رهسپار جایگاه نمازعید شدن به یاد آورید خروجتان از قبرها و رفتنتان را به سوى پروردگار، و با ایستادن در جایگاه نماز، به یاد آورید ایستادن در برابر پروردگارتان را. و با بازگشت ‏به سوى منازل خود، متذكر شوید بازگشتتان را به سوى منازلتان در بهشت ‏برین. اى بندگان خدا، كمترین چیزى كه به زنان و مردان روزه ‏دار داده مى ‏شود این است كه فرشته ‏اى در آخرین روز ماه رمضان به آنان ندا مى ‏دهد و مى‏ گوید:

«هان! بشارتتان باد، اى بندگان خدا كه گناهان گذشته ‏تان آمرزیده شد، پس به فكر آینده خویش باشید كه چگونه بقیه ایام را بگذرانید.»
برگرفته از سایت آیت الله جاودان

پیشاپیش عیدتان مبارک

بدرود اى همدم ما كه چون بيايى، شادمانى و آرامش بر دل ما آرى و چون بروى، رفتنت وحشت خيز است و تألم افزاى.

بدرود اى همسايه‏اى كه تا با ما بودى، دلهاى ما را رقّت بود و گناهان ما را نقصان.

بدرود اى ياريگر ما كه در برابر شيطان ياريمان دادى و اى مصاحبى كه راههاى نيكى و فضيلت را پيش پاى ما هموار ساختى.

بدرود كه آزاد شدگان از عذاب خداوند، در تو چه بسيارند، و چه نيكبخت است آن كه حرمت تو نگه داشت.

بدرود كه چه بسا گناهان كه از نامه عمل ما زدودى و چه بسا عيبها كه پوشيده داشتى.

بدورد كه درنگ تو براى گنهكاران چه به درازا كشيد و هيبت تو در دل مؤمنان چه بسيار بود.

بدرود اى ماهى كه هيچ ماه ديگر را توان همسرى با تو نيست.

بدرود اى ماهى كه تا تو بودى، امن و سلامت بود.

بدرود اى آن كه نه در مصاحبت تو كراهت بود و نه در معاشرتت ناپسندى.

بدرود كه سرشار از بركات بر ما در آمدى و ما را از آلودگى‏هاى گناه شست و شو دادى.

بدرود كه به هنگام وداع از تو نه غبارى به دل داريم و نه از روزه‏ات ملالتى در خاطر.

بدرود كه هنوز فرا نرسيده از آمدنت شادمان بوديم و هنوز رخت بر نبسته از رفتنت اندوهناك.

بدرود كه چه بديها كه با آمدنت از ما دور شد و چه خيرات كه ما را نصيب آمد.

بدرود تو را و آن شب قدر تو را كه از هزار ماه بهتر است.

لصحيفة السجادية / ترجمه آيتى، ص: 286

“بدرود اى گرامى‏ترين اوقاتى كه ما را مصاحب و يار بودى، اى بهترين ماه در همه روزها و ساعتها.

بدرود اى ماه دست يافتن به آرزوها، اى ماه سرشار از اعمال شايسته بندگان خداوند.

بدرود اى يار و قرينى كه چون باشى، قدرت بس جليل است و چون‏رخت بر بندى،

فراقت رنج افزا شود. اى مايه اميد ما كه دوريت براى ما بس دردناك است….”

الصحيفة السجادية / ص: 285

الامام السجاد «ع»:

(اللّهم صلّ على محمّد و آله! و امحق ذنوبنا مع إمحاق هلاله، و اسلخ عنّا تبعاتنا مع انسلاخ أيامه، حتى ينقضي عنّا و

قد صفّيتنا فيه من الخطيئات، و أخلصتنا فيه من السّيّئات.)

امام سجاد «ع»:

” خدايا! بر محمد و آل محمد درود فرست، و با ناپديد شدن هلال رمضان‏ گناهان ما را ناپديد كن،

و با پايان‏ يافتن روزهاى آن آثار بد كارهاى ما را به پايان رسان، تا چنان شود كه هنگام تمام شدن اين ماه از

گناهان پاك و از بديها پالوده شده باشيم”

الحياة ؛ ج‏1 ؛ ص612

اصبغ بن نباته روايت مى‏ كند كه امير مؤمنان عليه السلام فرمود:

«زمانى بر مردم خواهد آمد كه فحشا، كارهاى ناپسند و سازش‏كارى در آن ارزش و گناهان شكسته و زنا آشكار مى ‏شود و

اموال يتيمان حلال شمرده مى‏شود و ربا خورده و در پيمانه و وزن كم گذاشته مى‏ شود و شراب با نام نبيذ و رشوه با نام هديه

و خيانت با نام امانت‏دارى حلال شمرده مى ‏شود و مردان شبيه زنان و زنان شبيه مردان مى‏ شوند و محدوده نماز سبك شمرده

و براى غير خدا حج به‏ جا آورده مى‏ شود. هنگامى كه آن زمان فرا رسد، گاهى هلال بالا مى‏ آيد به طورى كه در دو شب

هلال ديده و گاهى مخفى مى‏ شود. به طورى كه در آغاز ماه رمضان‏ افطار و در پايان‏ آن روز (عيد) روزه گرفته مى ‏شود.

پس در اين هنگام بر حذر باشيد! بر حذر باشيد! از اين‏كه خداوند شما را در حال غفلت و بى‏ خبرى گرفتار عذاب كند؛ زيرا

در پس آن وضع، مرگ فراگير خواهد بود و مردم با سرعت و پى در پى ربوده مى ‏شوند به طورى كه انسان هنگام صبح

سالم و هنگام شب در زير خاك مدفون و يا شب، زنده و صبحگاهان مرده است.

وقتى آن زمان فرا رسيد، واجب است پيش از نزول بلا در وصيت پيش دستى كرد و واجب است نماز در اول وقت آن- از

بيم از دست دادن آن در پايان وقت- هركس از شما به آن زمان رسيد، شب را جز با طهارت سپرى نكند و اگر مى‏ تواند در

هر حالى با طهارت باشد، اين كار را انجام دهد؛

زيرا هميشه بيمناك است و نمى ‏داند چه وقت فرستاده خدا براى گرفتن جانش مى‏ آيد. به تحقيق من شما را بر حذر داشتم

و اگر بشناسيد، آگاه كردم و اگر پند گيريد، شما را پند دادم. پس در پنهان و آشكارا از خدا بترسيد و نميريد مگر در حالى

كه مسلمان هستيد: و هركس آيينى غير از اسلام را برگزيند، هرگز از وى پذيرفته نمى ‏شود و در آخرت از زيانكاران است.»

منابع فقه شيعه؛ ج‏23 ؛ ص445-447

” هر كه شب سى‏ام ماه رمضان‏ دوازده ركعت نماز- در هر ركعتى يك بار حمد و 20 مرتبه‏ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ و 100

مرتبه صلوات- را بخواند، خداوند او را در پايان‏، [مشمول‏] رحمت خود گرداند”

چهل حديث ؛ ص95-96

” هر كه شب بيست و نهم ماه رمضان دو ركعت نماز- در هر ركعتى بعد از حمد 20 مرتبه‏ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ- را بخواند،

در زمره رحمت‏شدگان خواهد مرد و نامه عملش به بالاترين مرتبه برسد.”

چهل حديث ؛ ص95-96

ثواب كسى كه ماه رمضان‏ را روزه بگيرد و آخرين روز آن را با صدقه به پايان‏ برساند و با غسل به نماز حاضر شود

 انس بن مالك از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده است كه فرمود: «هر كس ماه رمضان را روزه بگيرد،

و با صدقه دادن آن را به پايان برساند، و فرداى آن روز با غسل به جايگاه نماز برود، آمرزيده باز مى‏ گردد.»

پاداش نيكيها و كيفر گناهان؛ ص211

شهید علی اکبر رحمانیان : جانشین طرح و عملیات لشکر 33 المهدی

ت: جهرم، 1340                       ش: فاو، والفجر 8، 1364                   مزار: گلزار شهدای رضوان جهرم 

از همان اول عملیات پاهایش را برهنه کرده بود . آن هم توی منطقه ای مثل اروند که زمینش پر از است از خار و سنگ.

گفتم : ” حاجی چرا پاهات رو برهنه کردی؟”

همین طور که راه می رفت، گفت: ” این جا کربلاست و کربلا منطقه ایه که حتما باید با پاهای برهنه بری زیارت امام حسین(ع)”

همان شب شهید شد. برده بودنش معراج شهدا. بچه ها رفتند معراج، برای شناسایی. هر چه گشتند نتوانستند پیدایش کنند. خودم رفتم .

خبری از حاج اکبر نبود. داشتم می آمدم بیرون که بدنی را دیدم . فقط دو تا پا داشت. پاهایش را نگاه کردم ، خود حاج اکبر بود….

اصحاب آخر الزمانی/ ص 71

مولای من ،

روزی که قدم در این دنیای خاکی گذاشتی انگار خدا مقدر کرده بود تا بیایی و آرام جان ما باشی….

خوش آمدی که خوش آمد مرا ز آمدنت…..

داود بن كثير الرقى گفته: نزد امام صادق(ع)  بوديم. ناگاه مردى كه پرستوكى سر بريده‏ اي به دست داشت گذر كرد.

امام برخاست و آن را از دستش گرفت و به زمين گردانيد و گفت: آيا داناى شما دستور داده كه اين را بكشيد يا

فقيه شما؟. پدرم از پدرش براى من نقل كرده كه پيامبر از كشتن شش جانور منع كرده:

زنبور عسل، مورچه، قورباغه، جغد، هدهد، پرستوك.

زنبور عسل براى آنكه گياه خوشبوى مى ‏خورد و انگبين مى ‏دهد كه خدا به وى وحى كرده و در شمار پرى و آدمى نيست.

مورچه براى آنكه مردمان در روزگار سليمان پيامبر به خشكسالى گرفتار شدند و براى خواهش باران به بيابان رفتند. ديدند

مورچه‏ اي روى دو پاى خويش ايستاده و دستها به آسمان برداشته گويد: خدايا ما نيز از آفريدگان تو هستيم و به تو نيازمند هستيم

ما را روزى رسان و به گناه بى ‏خردان از آدميان مگير. سليمان به مردمان گفت: باز گرديد كه به خواهش شما ديگر نيازى

نيست و باران مى ‏بارد.

قورباغه چون ديد ابراهيم را خواهند كه به آتش افكنند. جانوران از اين پيشامد به خدا مويه كردند و دستور خواستند كه آب بر

آن پاشند تا كشته گردد، دستور نداد جز به قورباغه كه در اين راه دو سوم تنش بسوخت.

هدهد يا شانه به سر راهنماى سليمان به شهر بلقيس بود.

جغد يك ماه رهنماى آدم بود تا از سرانديب به شهر جده رسيد.

پرستوك بر ستمهايى كه به ما خانواده رسيده در آسمان مى‏ چرخد و حمد مى‏ خواند و در پايان آن و لا الضالين گويد!»

الخصال / ترجمه مدرس گيلانى ؛ ج‏1 ؛ ص266-267

 على بن ابى طالب (ع) فرمودند:

ابو بكر و عمر و عثمان و طلحه و زبير و سعد و سعيد و عبد الرحمن بن عوف و ديگران از ياران به طلب پيامبر(ص)  

به در سراى ام سلمه آمدند و من بر در سرا نشسته بودم، از پيامبر از من جستجو مى‏ كردند .گفتم: اكنون بيرون آيد،

بيرون آمد و دست خود را بر پشت من زد و گفت:

“زنده مانى اى پسر ابى طالب تو پس از من از شش چيز با مردمان پيش گيرى و بر آنها چيره شوى.

در قريش كسى از ايشان نيست تو نخستين ايمان آورنده به خدا بودى و در فرمان او استوارتر و بعهد خداوفاكننده ‏تر

بودى و بر مردمان مهربان‏ترى، به داورى داناترى، و در تقسيم اموال مراعات ‏كننده ‏ترى و نزد خدا از همه برترى.”

الخصال ج‏1، ص: 275-274

 امام صادق از پدران خود نقل كرده كه گفته ‏اند:

«به شش تن درود مفرستيد:

جهود، گبر، ترسا، مردى كه مشغول تخليه است يا بر خوان شراب نشسته و بر شاعرى كه به زنان پاك دامن ناسزا

مى‏ گويد و نابكارى نسبت مى ‏دهد و به كسانى كه به دشنام دادن بر مادر يك ديگر خوشى مى‏كنند و خرمى مى ‏نمايند».

الخصال  ؛ ج‏1 ؛ ص265

 امام صادق (ع) فرمودند:

«مؤمن پس از مرگ خويش از شش چيز سود مى ‏برد:

فرزند نيك كه براى پدر و مادر آمرزش خواهد،

                              قرآنى كه آزاد مانده مردم بخوانند.

                                             چاه آبى كه از آن سود برند.

                                                               درختى كه نشانده،

                                                                        آبى كه بر مردم وقف كرده ،

                                                                               راه و رسمى كه پس از مرگ وى از آن راه نيك پيروى شود».

الخصال  ؛ ج‏1 ؛ ص263

 پيامبر فرموده است:

«در رمضان پنج چيز به پيروان من داده شده كه به پيروان ديگر از پيامبران داده نشده.

يكم- در شب اول رمضان خدا بايشان نظر مهربانى كند و هر كه مورد لطف خدا گردد هرگز او را شكنجه نكند.

دوم در شامگاه بوى دهان ايشان پيش خدا از بوى مشك نيكوتر است.

سوم- فرشتگان در شبانه روز براى ايشان آمرزش از خدا خواهند.

چهارم- خدا به بهشت فرمان دهد كه براى بندگان من آمرزش بخواه و خويشتن براى ايشان آزين فرما، تا بديدار تو

آزار و گزند جهان از دلهاى اينان بزدايد.

پنجم آنكه در شب آخر رمضان‏ همه گناه‏ها آمرزيده مى‏ گردد».

مردى گفت: در شب قدر چگونه؟.

گفت: «ندانسته اي كه كارگران هر گاه كار خويش را به پايان رسانند مزد خود را دريافت دارند؟».

الخصال /  ج‏1 ؛ ص259

‏

 عايشه گفته:

“پيامبر ما را به دفن كردن هفت چيز از انسان دستور داده: موى، ناخن، خون، حيض، جفت نوزاد، دندان، علقه.”

الخصال ؛ ج‏1 ؛ ص278

ونیز:

عبد اللَّه بن حسين بن زيد بن على بن الحسين از پدرانش از على (ع) نقل مى‏ كند كه پيامبر خدا (ص) ما را به

دفن‏ كردن چهار چيز فرمان داده است: “مو و دندان و ناخن‏ و خون.”

الخصال / ج‏1 ؛ ص365

على بن ابى طالب (ع)فرمودند: “پيامبر(ص)   در ضمن سفارش خود به من گفت:

“اى على خداى تبارك و تعالى در باره تو به من هفت چيز داد:

تو نخستين كسى هستى كه با من‏ از گور بيرون آيى،

تو نخستين كسى هستى كه با من بر صراط بايستى،

تو نخستين كسى هستى كه با من جامه بزرگى پوشى

و چون زنده شوم زنده شوى،

تو نخستين كسى هستى كه با من در بهشت باشى،

تو نخستين كسى هستى كه با من از باده سر بسته مى‏ نوشى.”

الخصال /  ج‏1، ص: 280-279

 پيامبر(ص) فرمودند:

“كشمش بخوريد كه صفرا را دور مى ‏كند و بلغم را مى‏ برد و پى را سخت مى‏ كند، و رفع خستگى مى‏ كند،

خلق را نيكو مى‏ سازد و دل را پاك مى‏ دارد و اندوه را مى‏ زدايد.”

الخصال / ج‏1 ؛ ص281

” من اراد ان يقل نسيانه فليأكل كل يوم ثلث قطع زنجبيل مربى بالعسل و اكل الزبيب بالغداة على الريق يزيد قوة في الذهن.”

كسى كه ميخواهد فراموشيش كم شود هر روز سه قطعه زنجبيل پرورده بعسل بخورد و خوردن كشمش‏ صبح ناشتا

حافظه را تقويت ميكند.

وقتى ويتامين ث در بدن كمبود پيدا كرد رسوبات و مايعات بدن زياد مى ‏شود. بقول قدما رطوبت در مزاج غلبه ميكند

اعصاب را سستى و ركود فرا ميگيرد قدرت مغز و حافظه كم مى ‏شود.

براى كم كردن مايعات و سوزاندن رسوبات علاوه بر ويتامين ث بيشتر موادى لازم است كه اعصاب را تحريك كند و

حرارت بدن را زياد كند. زنجبيل پرورده بعسل اين خدمت را به بهترين وجه انجام ميدهد.

بقول قدما: زنجبيل گرم و خشك محرك، باد شكاف، و در مورد سوء هاضمه و امراض ريه و فالج مفيد است براى

زكام و قولنج و نفخ معده و تقويت حافظه نافع است.

كشمش در تحريك اعصاب و تقويت آنها و تحكيم عضلات بسيار مؤثر است. در كشمش آهك- منيزى- آهن- منگنز-

پتاسيم- كلر- اسيد فسفريك و مقدار زيادى قند ديده شده كه بيشتر آنها خوراك‏ مستقيم مغز و اعصاب محسوب می ئ‏شود.

كشمش مزاج را لينت ميدهد و خون را صاف ميكند روح را نشاط ميدهد اعصاب را بيدار ميكند و در عين حال آرامش مى ‏بخشد.

طب الرضا عليه السلام ؛ ص261-262

 جابر بن اسماعيل از امام صادق و آن حضرت از پدرش عليهما السّلام روايت كرده:

مردى از امير المؤمنين عليه السّلام سؤال كرد در مورد شب ‏زنده‏ دارى به خواندن قرآن يا تلاوت قرآن در نماز،

آن حضرت به او فرمود:

“بشارت باد تو را، هر كس يك دهم از شب را با اخلاص براى خداوند و تحصيل پاداش او نماز كند، خداوند تبارك

و تعالى به فرشتگان خود گويد: به عدد آنچه از دانه و برگ و درخت و نيز به عدد هر شاخ و برگ خرما و هر چه

از گياهان كه شب در چراگاهها ميرويد براى اين بنده من (كه يك دهم شب را نماز كرده) از حسنات ثواب و پاداش

بنويسد و هر كس يك نهم شب را نماز كند، خداوند او را ده دعاى اجابت شده و قبول يافته عطا فرمايد، و در روز

قيامت نامه اعمالش را بدست راست او دهد، و هر كس يك هشتم از شب را نماز كند، خداوند متعال ثواب و پاداش

شهيد صابرى كه با صدق نيّت در راه خدا جهاد كرده باو عطا فرمايد، همچنين شفاعتش را در مورد اهل بيت و

خانواده ‏اش بپذيرد، و هر كس يك هفتم شب را نماز كند، روز برانگيخته شدن در حالى از گور خود بيرون آيد

كه چهره‏اش همچون ماه در شب چهارده زيبا و درخشان باشد تا اينكه همراه با كسانى كه از عذاب و هول قيامت

ايمن هستند از صراط بگذرد و هر كس يك ششم شب را نماز كند نام او را در زمره توبه ‏كنندگان حقيقى نويسند

و همه گناهان گذشته‏ا ش را بيامرزند، و هر كس يك پنجم شب را نماز كند در خيمه و بارگاه حضرت ابراهيم خليل

در بهشت همنشين و انيس او باشد، و هر كس يك چهارم شب را نماز كند در صف اوّل رستگاران باشد تا وقتى كه

همچون تند بادى از صراط عبور كند، و بدون حساب وارد بهشت شود. و هر كس يك سوّم شب را نماز كند فرشته

‏اى نباشد مگر اينكه به منزلت و مقام او نزد خداوند عزّ و جلّ رشك برد و آن را آرزو كند. و به او بگويند: از هر

يك از درهاى هشتگانه بهشت كه خواهى وارد شو، و هر كس نيمى از شب را نماز كند اگر هفتاد هزار بار همه زمين

را پر از طلا كرده و به او دهند باز هم با پاداش او برابرى نخواهد كرد، و پاداشى كه بواسطه عبادت شبانه‏ اش نزد

خداوند متعال دارد، بيش از ثواب آزاد كردن هفتاد بنده است كه همگى از فرزندان اسماعيل باشند، و هر كس

دو سوّم شب را نماز كند پاداش او از حسنات بقدر ريگهاى درهم فشرده بيابان است كه كمترين آن حسنات ده بار

سنگين‏تر از كوه احد باشد، و هر كس يك شب كامل نماز كند در حالى كه كتاب (قرآن) خداوند عزّ و جلّ را تلاوت

كند و گاه در ركوع باشد و گاه در سجود و گاه به ذكر پردازد، چندان ثواب به او عطا كنند كه كمترين آن اين باشد

كه از گناهان‏ خود بدر آيد همچون روزى كه مادرش او را زاده است‏ و براى او به عدد مخلوقات خداوند عزّ و جلّ

از حسنات منظور كنند و همانند آن درجاتش را نيز بالا برند، و در گور او چراغى برافروزند كه پيوسته روشن باشد

و گناه و حسد را از دل او جدا و بيرون كنند، و از عذاب قبر ايمن گردد، و به او براتى دهند كه از آتش دوزخ آزاد است،

و در حالى كه از عذاب آخرت ايمن است از گور خود برانگيخته شود، و پروردگار تبارك و تعالى به فرشتگان خود فرمايد:

فرشتگان من بنده مرا بنگريد كه بخاطر رضاى من شبى را بيدار بوده و عبادت كرده است او را در فردوس جاى دهيد، و در

آن بهشت صد هزار شهر باشد كه در هر شهرى همه آنچه كه نفسها آرزو و خواهش آن را دارند و چشمها از ديدن آن لذّت

مى ‏برد و به خاطرها خطور نمى ‏كند، در آنجا برايش فراهم باشد، و اين جمله غير از آن پاداشهائى است كه نزد خود برايش

مهيّا ساخته‏ ام از كرامتهاى بيشمار و نعمتهاى زياده بر استحقاق و همچنين مرتبه و قرب و نزديكى مقام.

ترجمه من لا يحضره الفقيه، ج‏2، ص: 164-165

پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله در هنگام وفات خود به ابو ذر- كه رحمت خداوند بر او باد- فرمود:

“اى ابا ذر وصيّت پيامبر خود را بخاطر بسپار كه تو را سود بسيار رساند و از جمله اينكه:

هر كس پايان كارهايش پيش از مرگ نماز شب‏ باشد و آنگاه از دنيا برود بهشت بر او واجب است.”

ترجمه من لا يحضره الفقيه، ج‏2، ص: 163

امام محمّد باقر عليه السّلام فرمود:

“همانا خداوند تبارك و تعالى دوست ميدارد كسى را كه در ميان جمع شوخ طبعى كند و خوش مجلس باشد

تا وقت ديگران باو خوش گردد (و بنا بر تعبيرات ديگرى كه نقل كرده‏اند يعنى شوخى و مزاح كند وقتى

كه مى‏خواهد نزديكى كند و با خشونت و زور اين كار را نكند) امّا چندان شوخى كند كه به فحش نينجامد،

و كسى را كه تنهائى گزيند و به تفكّر پردازد، و نيز كسى را كه فارغ از هر اشتغالى خلوت كند و انديشه

خود را به عبرت گرفتن از احوال دنيا متوجّه سازد، و شب زنده دار براى نماز شب، خداوند اين افراد را

محبوب مى ‏دارد.”

ترجمه من لا يحضره الفقيه، ج‏2، ص: 162

امير المؤمنين عليه السّلام فرمود:

“همانا خداوند تبارك و تعالى هر گاه بخواهد زمينيان را عذاب كند به آنان خطاب مى ‏فرمايد:

اگر نبودند آن كسانى كه به يك ديگر محبّت مى ‏كنند با جلال من (يا بنا بر نقل ديگرى با امور

حلالى كه من بر آنان حلال كرده‏ام) و مسجدهاى مرا آباد مى‏ كنند و رونق مى ‏دهند، و سحرگاهان

استغفار و طلب آمرزش مى ‏كنند، اگر ايشان نبودند و بخاطر آنان نبود

حتما عذاب خود را بر سر زمينيان فرو مي فرستادم.”

ترجمه من لا يحضره الفقيه، ج‏2، ص: 161

امام صادق عليه السّلام فرمود:

“مردم صبحگاهان كه از بستر خود برمى ‏خيزند به سه گروه دسته بندى شده‏ اند يا جزء يكى از اين سه گروه هستند:

يك عدّه سود برده ‏اند و ضرر نكرده‏ اند، و يك گروه زيان ديده ‏اند و بهره ‏اى نيافته‏ اند، و گروه آخر نه زيان ديده ‏ا ند

و نه سود برده ‏اند، امّا گروه اوّل كه در طول شب سود برده‏ اند و زيان نديده ‏اند كسانى هستند كه از خواب برخاسته و

وضو ساخته و نماز گزارند و به ذكر ياد خداوند عزّ و جلّ كنند اين گروه همان كسانى هستند كه سود برده و زيان

نكرده ‏اند، و امّا گروه دوّم كسانى هستند كه شب را در معصيت خداوندعزّ و جلّ گذرانيده‏ اند اين همان گروه زيان ديده

هستند كه هيچ نفعى نبرده‏ اند، و بالاخره گروه سوم شب را پيوسته در خواب گذرانيده تا صبحگاهان اين گروه همان دسته

است كه نه زيان كرده و نه سود برده است.”

ترجمه من لا يحضره الفقيه، ج‏2، ص: 160

هشام بن سالم از آن حضرت روايت كرده است كه در مورد اين آيه كه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد:

“إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قِيلًا (يعنى: همانا ناشئه و عبادت شبانه از حيث قولش (يا از حيث صدق قول)

پايدارتر و باقوامتر و استوارتر است) “

آن حضرت فرمود:

“مراد برخاستن شخص است از بسترش در حالى كه مقصودش از اين كار فقط رضاى خداوند عزّ و جلّ باشد

و هيچ چيز ديگر در نظر نداشته باشد.”

ترجمه من لا يحضره الفقيه، ج‏2، ص: 159

 بحر السقّاء از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود:”

از جمله نسيم هاى رحمت خداوندعزّ و جلّ اين سه چيز است:

بيدارى و اشتغال به عبادت در شب، و افطار كردن روزه دار، و ملاقات و ديدار برادران ايمانى.”

ترجمه من لا يحضره الفقيه ؛ ج‏2 ؛ ص158

فضيل از امام صادق عليه السّلام روايت می كند كه فرمود:

“خانه‏ هائى كه شبها در آن نماز و قرآن خوانده مى ‏شود، از براى اهل آسمان مي درخشد چونان كه ستارگان از براى اهل زمين.”

 در حديثی از امام صادق عليه السّلام نقل شده در معنى كلام خدا كه ميفرمايد: «إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ‏» يعنى

«كارهاى خوب گناهان را از بين‏ ميبرد»

فرمود: “نماز شب شخص مؤمن اثر گناه روز او را از بين ميبرد.”

شرح:

البتّه معلوم است كه شخص نماز شب‏خوان دست بهر گناه و آلودگى نميزد، بلى ممكن است بعضى از معاصى كوچك

از او سرزند و آمرزيده شود، مشروط بر اينكه حقّ النّاس نباشد چون خداوند وعده داده كه از ظلم هيچ ظالمى نگذرد،

و حقّ مظلوم را از ظالم بگيرد، و مي فرمايد «إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ» يعنى خداوند در كمين ظالمين و ستمكارانست.

ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ، ص: 100

حسين بن حسن كندى از امام جعفر صادق عليه السّلام نقل كرده كه فرمود:

“شخص گاهى دروغى گويد و باعث آن شود كه از روزى مقدّرش محروم گردد، گفتم چگونه از روزى

محروم مى ‏شود؟ فرمود: اثر دروغ گفتن موفّق نشدن به نماز شب است، و چون از نافله شب محروم ماند،

از روزى مقدّر بى‏ نصيب گردد.”

ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص: 99

 على بن محمّد نوفلى گويد شنيدم از حضرت هادى عليه السّلام كه مي فرمود:

“گاه هست كه بنده براى نماز شب برخيزد و خواب بر وى غلبه كند چندان كه او را براست و چپ كشاند و گاهى

چانه‏ اش به سينه‏ اش رسد، حقّ تعالى امر فرمايد كه درهاى آسمان را بگشايند و فرشتگان را ندا دهند كه نظر

كنيد كه اين بنده من در راه تقرّب و نزديكى بمن چه سختى‏ها ميكشد در چيزى كه بر وى واجب نساخته‏ام باميد

سه چيز: يا گناهش را بيامرزم، يا توبه روزيش گردانم، و يا رزق و روزى او را زياد كنم،

 اى فرشتگان شما را گواه مي گيرم كه من همه را بدو عطا كردم.“

ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ، ص: 98

 از امام جعفر صادق (ع) نقل شده كه فرمود:

“چنان كه خداوند در قرآن ميفرمايد: الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا (مال و اولاد زينت زندگى دنياست) براستى كه

ركعات هشتگانه كه بنده در آخر شب مي خواند زينت آخرت است.”

و نيز همان راوى از آن حضرت عليه السّلام نقل می كند بكسى كه از تنگدستى زياد شكايت ميكرد تا بجائى كه نزديك بود

اظهار گرسنگى كند فرمود:

“اى فلان! آيا نماز شب ميخوانى؟ “

عرض كرد بلى، حضرت رو به يكى از ياران كرد و فرمود:

“آن كسى كه نماز شب مي خواند اگر بگويد من گرسنه‏ ام دروغ مي گويد، زيرا خداوند متعال در مقابل خواندن نماز شب

ضامن روزى روز او شده است.”

ثواب الأعمال و عقاب الأعمال / ص: 97

 معاوية بن عمّار گويد شخصى از اصحاب از امام صادق عليه السّلام روايت كرد كه فرمود:

“بر شما باد بنماز شب، چون رويّه پيغمبر شما، و خوى مردان صالح پيش از شما است، و باعث دورى امراض از بدن شما ميباشد.”

ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ؛ ص96

 عبد اللَّه بن سنان گويد امام صادق عليه السّلام فرمود:

“شرافت نسب و بزرگى شخص مؤمن نماز شب است، و عزّت او آبرودارى و خوددارى او از مردم است.”

يعنى بزرگى و بزرگزادگى مؤمن به نسب شريف نيست بلكه بخدا پردازى اوست، و عزّت و آقائى او بسته به

آبرودارى خود اوست و طرز رفتارش با خلق.

ثواب الأعمال و عقاب الأعمال /  ص96

رسول خدا «ص» فرمود :

“خداى تبارك و تعالى را فرشته ايست بنام سخائيل كه وقت هر نمازى برات براى نمازگزاران از خداوند رب العالمين

دريافت ميكند صبح كه مؤمنان برخيزند و وضو سازند و نماز فجر گذارند براتى از خداى عز و جل براى آنها بگيرد

كه در آن نوشته است منم خداى باقى بنده‏ها و كنيزهايم شما را در پناه خود دارم و در حفظ خود و زير سايه خود گرفتم

بعزت خودم شما را وانگذارم و گناهان شما آمرزيده است تا ظهر و چون ظهر برخيزند و وضوء و نماز بجا آرند برات

دومى از خدا براى آنها بگيرد كه نوشته منم خداى توانا بندهايم كنيزهايم، سيئات شما را بدل به حسنات كردم و سيئات

شما را آمرزيدم و شما را برضاى خود در دار الجلال وارد كردم وقت عصر كه به وضوء و نماز برخيزند برات سومى

از خدا براى آنها بگيرد كه نوشته منم خداى جليل جل ذكرى و عظم سلطانى بنده و كنيزهايم تن‏هاى شما را بر آتش حرام

كردم و شما را بمساكن ابرار در آوردم و برحمت خود شر بدان از شما دفع كرد وقت نماز مغرب كه نماز بخوانند از

خداى عز و جل برات چهارمى بگيرد كه در آن نوشته منم خداى جبار كبير متعال بنده و كنيزهايم فرشتگانم رضايتمند

از طرف شما بالا آمدند و بر من حق است كه شما را خشنود كنم و روز قيامت آرزوى شما را بر آورم، وقت عشاء كه

وضوء و نماز بجا آرند برات پنجمى از خداى عز و جل براى آنها بگيرد كه در آن نوشته‏است براستى منم خدائى كه جز

من معبود حقى نيست و پروردگارى جز من نباشد بنده ‏هايم كنيزهايم در خانه ‏هاى خود تطهير كرديد و بخانه من آمديد و

در ذكر من اندر شديد و حق مرا شناختيد و فرائضم را ادا كرديد، گواهت گيرم اى سخائيل با فرشتگان ديگرم كه من از

آنها راضيم گفت سخائيل هر شب پس از نماز عشاء سه بار جار كشد كه اى فرشتگان خدا براستى خداى تبارك و تعالى

نمازگزاران يگانه پرست را آمرزيد و براى ادامه آنها باين عمل دعا كند و هر بنده و كنيز خدا كه موفق به نماز شب‏

شود براى خداى عز و جل از روى اخلاص و وضوء كامل گيرد براى خدا و به نيت درست و دل سالم و تن خاشع و

چشم گريان نماز گذارد خداى تبارك و تعالى پشت سرش نه صف فرشته نهد كه شماره هر صف را جز خدا نداند يكسر

هر صف مشرق باشد و ديگرى مغرب گفت و چون فارغ شود بشماره آنها درجه برايش نوشته شود.”

منصور يكى از راويان حديث گويد چون ربيع بن بدر اين حديث را نقل ميكرد ميگفت :

اى غافل تو كجائى از دريافت اين كرم الهى و تو كجائى از شب خيزى و درك اين ثواب‏ جزيل و اين كرامت.

الأمالي (للصدوق) / ترجمه كمره‏اى، متن، ص: 68

امام صادق (ع) فرموده است: پيامبر فرموده ‏اند:

“هر كس روزه دارى را افطار دهد، براى او مانند پاداش آن روزه دار منظور مى‏ شود، بدون اينكه از پاداش

روزه دار چيزى كاسته شود و معادل ثواب‏ كارهايى كه او با نيروى اين طعام انجام مى‏ دهد به افطار دهنده مى ‏دهند.”

همان حضرت فرموده است:

“افطار دادن تو به برادر مؤمنت و شاد كردن او پاداش بزرگترى از روزه تو دارد. “

و هم ايشان فرموده ‏اند:

”  روزه گشودن تو در خانه برادر مسلمانت، هفتاد برابر يا نود برابر بيشتر از پاداش روزه تو است.”

امام صادق (ع) فرموده است:

“پيامبر (ص) معمولا با چيزى شيرين افطار مى فرمود و اگر فراهم نبود با آب گرم افطار مى‏ كرد." 

و مى ‏فرمود:

“كبد و معده را پاكيزه و دهان را خوشبو و دندانها را محكم و روشنى چشم را افزون مى‏ كند و گناهان را مى‏ شويد

و رگهاى هيجان زده را و صفراى تحريك شده را آرامش مى ‏بخشد و حرارت معده و درد سر را تسكين مى‏ بخشد.”

در معانى الاخبار آمده است كه پيغمبر در سفارش به ابى ذر فرمود:”

شگفتا از كسى كه به دوزخ يقين دارد چرا بخندد”

و فرمود:

“بپرهيز از خنده بسيار كه دل را بميراند.”

 عيون:  امام صادق (ع) فرمود:

“چه بسيار پر خنده و بازيگر كه روز قيامت پر گريه است، و چه بسيار پر گريه بر گناه خود و ترسان كه روز قيامت

در بهشت پر شاد است و خندان.”

 امالى طوسى:على (ع) كه خنديدن پيغمبر (ص) همان تبسم بود و روزى به جوانان انصار گذر كرد كه گفتگو ميكردند

و از پر دهانخود مى‏ خنديدند و فرمود:

“اى شما حاضران هر كه از شماها آرزويش او را فريب داده و در كار خير كوتاهى كرده سرى بگورها كشد و از زنده شدن

در قيامت عبرت گيرد، مرگ را ياد كنيد كه شكننده هر لذت و خوشى است.”

 امام باقر عليه السّلام فرمود:

“عجب است كسى كه براى ترس از درد از خوراك پرهيز كند چگونه از ترس دوزخ از گناهان پرهيز نكند.”

آسمان و جهان (ترجمه كتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 54) ؛ ج‏6 ؛ ص211

حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند :

” هر كه خالصا للّه عز و جل يك روز در هواى گرم روزه دارد و تشنه شود حق تعالى هزار فرشته را موكل گرداند بر او كه دست،

يار و بر روى او مالند و او را بشارت به بهشت دهند تا وقتى كه افطار كند خداوند عالميان فرمايد كه چه خوش‏ است بوى تو

و چه خوش است نسيم اخلاص تو اى فرشتگان من گواه باشيد كه او را آمرزيدم”

لوامع صاحبقرانى/ ج‏6 ؛ ص165

از وقتی یادمونه همه دنبال راهی هستن که یه شبه پولدار بشن یا عمرشون رو ابدی یا حداقل طولانی کنن حتی حاضرن هر ریسکی رو هم بکنن ؛ حالا آدمای اهل ریسک این یکی رو هم امتحان کنید، اما اینو دین گفته بهش شک نکنید:

حضرت صادق عليه السّلام فرمود:

“هر كس زبانش راستگو باشد، عملش درست مى‏ گردد، و هر كس نيّت خوب داشته باشد، روزيش فراوان مى ‏شود و هر كس به اهل بيت خود نيكى كند، عمرش دراز مى‏ گردد. ”

:و فرمود: “به نماز و روزه افراد فريب نخوريد، زيرا گاهى افراد به آن عادت مى‏ كنند و مى‏ ترسند آن را ترك كنند ولى آنها را به راستگويى و امانتدارى و انجام صله رحم و نيكى به برادران، بيازماييد.”

إرشاد القلوب /ج‏1 ؛ ص359

خیلی ها شاید به نظرشون خوش اخلاق باشن اما دیگران راجع به اونها چنین فکری ندارن، خودمون رو خسته نکنیم اگه اون اخلاقهای پسندیده ای که دین ما گفته رو داریم بله خوش خلقیم اونا چیه؟ از زبان امام هفتم میشنویم: 

امام هفتم عليه السّلام به حسن بن عطيه‏ فرمود:

” اخلاقهاى پسنديده ده چيز است: و تا آنجا كه در توان دارى تلاش كن كه اين اوصاف را در خود جمع كنى، زيرا ممكن است اين اوصاف در خود شخص باشد، ولى در فرزندش يافت نشود، و يا در فرزند باشد، ولى در پدر نباشد و گاهى افراد پايين اجتماع دارند و بزرگان ندارند و يا به عكس و آن ده صفت عبارتند از:

1- راستگويى 2- اداى امانت (امانتدارى) 3- صله رحم 4- مهمان‏نوازى‏ 5- كمك به درخواست‏كنندگان و سائلان 6- جبران نيكى ديگران به نيكى‏ 7- حفظ حقّ همسايگى 8- حفظ دوستى و حق آن 9- بسيار ياد خدا كردن 10- به راستى از خدا ترسيدن و سرآمد همه اينها شرم و حيا و كثرت ذكر خداست.“

إرشاد القلوب ؛ ج‏1 ؛ ص358-359

 معاوية بن عمّار دهنى مى‏ گويد: امام صادق (ع) فرمود:

“نماز شب‏ چهره را زيبا، و اخلاق را نيكو، و بوى بدن را خوش‏، و روزى را فراوان، و قرض را ادا، و اندوه را

برطرف مى ‏كند، و ديده را جلا مى ‏دهد.”

ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ؛ ص87

از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلم سؤال شد: كداميك از مؤمنان برترند؟   فرمود:” آن كس كه اخلاق بهترى دارد.”

از امام صادق عليه السّلام نيز مشابه همين روايت نقل شده كه فرمود:” كاملترين ايمان از آن كسى است كه رفتار شايسته ‏ترى داشته باشد.” و نيز فرمودند: “صبر و راستى و بردبارى و حسن خلق، از اخلاق انبيا است، و چيزى گرانبهاتر، در روز قيامت در ترازوى اعمال كسى، نمى‏ گذارند كه از حسن خلق ارزشمندتر باشد.”

و پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلم فرموده اند:” اخلاق نيكو گناه را نابود مى‏ كند، همان گونه كه خورشيد، ترى و رطوبت را از اشياء مى‏ زدايد و اخلاق زشت، عمل را تباه مى‏ سازد، همان گونه كه سركه عسل را.” و “حسن خلق سبب‏ دوستى و علاقه مى‏ گردد و كينه و كدورت را بر طرف مى ‏سازد و هر كس بداند خداوند عوض انفاق را چگونه عطا مى ‏كند، لقمه را از دهان خود مى‏ گيرد، و در راه خدا انفاق مى ‏نمايد. پس شما مؤمنان روزى را (از آسمانها) با دادن صدقه فرود آوريد، و مبادا كسى را از حقّ مسلم او محروم سازيد، زيرا سبب مى‏ شود كه همان مال را در گناهى مصرف كنيد، (و عوض آن را پس دهيد).” و نيز فرمودند: “بنده مى‏ تواند به وسيله خوش‏ خلقى، مقام روزه ‏دار هميشگى و نماز شب‏ خوان دائمى كسب نمايد.”

فرموده اند:  “خداوند به انسان خوش خلق، ثواب مجاهد در راه خدا را مى ‏دهد و مدارا و مهربانى و خوش خلقى، مبارك (و سبب جلب نعمت) و بد خلقى، شوم است (و سبب تنگدستى مى‏ گردد).همچنین فرموده اند:“نزديكترين شماها در قيامت به من كسى است كه: راستگوتر و امانت‏دارتر و به عهد وفادارتر و خوش‏ خلق ‏تر باشد.” و : “اى فرزندان عبد المطلب! آشكارا و درست سلام دهيد و صله ارحام به جاى آوريد و به ديگران طعام دهيد و خوش سخن باشيد، تا با ايمنى وارد بهشت گرديد.”

إرشاد القلوب / ج‏1، ص: 357-356

(و قال ابو الحسن صلوات اللَّه عليه قيلوا فانّ اللَّه تبارك و تعالى يطعم الصّائم و يسقيه فى منامه)

 حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه:

” كه قيلوله كنيد هميشه خصوصا در روزه زيرا كه حق سبحانه و تعالى صايم را در خواب خوردنى و آشاميدنى مى ‏دهد. “

يعنى فايده خوردن و آشاميدن به سبب قيلوله حاصل مى ‏شود و مجرب است و خواب قيلوله از چاشت است تا ظهر.

لوامع صاحبقرانى ؛ ج‏6 ؛ ص165

مسعدة بن صدقه از امام صادق (ع) و او از پدرانش نقل مى‏ كند كه پيامبر خدا (ص) فرمود:

“چهار چيز دل را مى ‏ميراند: گناه روى گناه و كثرت صحبت كردن با زنان و جدال با احمق كه تو مى‏ گويى و او مى ‏گويد و هرگز به سوى خير برنمى ‏گردد، و همنشينى با مردگان.

گفته شد: يا رسول الله مردگان كيانند؟ فرمود: هر ثروتمند خوش گذران و كامجو”

الخصال / ترجمه جعفرى ؛ ج‏1 ؛ ص333

- مسلمان آينه مسلمان است.

- بخدا قسم جز مؤمن مرا دوست نمى‏دارد و جز منافق با من دشمنى نمى‏ كند.

- در دوستى با دوست مدارا كن، شايد روزى دشمن تو گردد و در دشمنى با دشمن خود نيز مدارا بورز، زيرا شايد روزى دوست تو گردد.

- هر گاه خدا بخواهد بنده‏اى را خوار سازد، دانش را از او دور مى ئ‏كند.

- دو چيز است كه هيچ كس قدر آن را نمى ‏شناسد، مگر كسى كه آنها را از دست بدهد: جوانى و تندرستى.

- ملاك دين راستگويى و يقين است.

قصص الأنبياء  ؛ ص710

كيفيت دفن آن بزرگوار اين است كه:

پس از غسل و كفن چهار تابوت به مسجد كوفه بردند و بر آنها نماز خواندند، سپس يك تابوت به بيت شريف، و يكى به جانب كعبه

و يكى به جانب مدينه و يكى به جانب بيت المقدس حمل شد و اين كار براى استتار بدن پاك امام عليه السّلام صورت گرفت.

امام عليه السّلام به دو فرزندش حسن عليه السّلام و حسين عليه السّلام فرموده بود: وقتى پيكر مرا حمل كرديد، منتظر بمانيد

تا قسمت جلوى تابوت بلند شود و شما قسمت عقب را حمل كنيد، و چون پاسى از شب گذشت، حسن و حسين عليهم السّلام و

افراد خاصّى برخاستند، و ديدند جلو تابوت حمل شد و قسمت عقب را حمل كردند، حاملان بدن گفتند: در حال حمل صداى

تسبيح و تكبير و تسليت فرشتگان به گوشمان مى ‏رسيد و مى‏ گفتند: خدا در مصيبت حجّت اللَّه بر مردم، به شما صبر دهد،

وقتى به بيرون شهر رسيديم، سنگ سفيدى را مشاهده نموديم كه جلو تابوت در همان جا به زمين آمد و ما هم عقب آن را ب

ر زمين گذاشتيم و سنگ را برداشتيم، ديديم، تخته‏اى است كه بر آن نوشته شده: اين قبرى است كه نوح نبىّ عليه السّلام براى

وصىّ محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم هفتصد سال پيش از طوفان، آماده كرده است، و على عليه السّلام را در همان جا دفن

و قبر شريف را مستور نمودند، كه تا زمان «هارون الرشيد» اين اختفا ادامه داشت.

إرشاد القلوب /ج‏2 ؛ ص376-377

مولی علی (ع):

* كار اندكى كه مداومت داشته باشد، از عمل بسيارى كه از آن به ستوه آييد، بهتر است.*

قصص الأنبياء ؛ ص710

سبب اختفاى آن ماجراهاى زندگى امام علی عليه السّلام و جنگهاى مختلف او در زمان پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و

پس از اوست، كه باعث شد نسبت به ساحت مقدسش در دل منافقين و مارقين كينه‏اى ايجاد شود، تا آنجا كه ابن ملجم

خواست به بهانه گفتن اسرار به بدن امام حسن عليه السّلام آسيبى برساند.

پس وقتى اين اندازه در وجود اين افراد كينه باشد، حال معاويه و اصحاب او و بنى اميه معلوم است.

اينان در خاموش كردن نور اهل بيت (عم) سعى فراوانى داشتند، لذا امام عليه السّلام وصيّت كرد قبرش مخفى باشد.

إرشاد القلوب / ج‏2 ؛ ص381

پرتوى از سخنان گهر بار امام (ع)

- اى فرزند آدم! اندوه روز نيامده را بر امروزت ميفزا، زيرا اگر آن روز از عمر تو باشد خدا روزى تو را در آن روز خواهد رساند.

قصص الأنبياء ؛ ص710

 رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به امام على عليه السّلام فرمود: به خدا قسم در سرزمين عراق كشته مى‏ شوى و قبرت در همان جا خواهد بود.
از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم پرسيد: زيارت قبر من و آباد كردن آن، چه پاداشى دارد؟

فرمود: اى ابا الحسن عليه السّلام خداوند قبر تو و قبور فرزندان تو را بقعه ‏اى از بقعه‏ هاى بهشت مى‏ گرداند، و قلوب بندگان را به شما متمايل مى‏ سازد و در راه زيارت شما و آبادى قبرتان، سختى‏ها مى‏ بينند، و مى ‏خواهند با اين كار به خدا نزديك شوند و به پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم او محبّت كنند، اى على عليه السّلام آنان مورد شفاعت من قرار مى‏ گيرند و در كنار حوض بر من وارد مى‏ شوند و در بهشت زائران من خواهند بود، اى على عليه السّلام هر كس شما را زيارت كند، ثواب هفتاد حجّ مى‏ برد و هنگام بازگشت، چون كودكى كه از مادر متولد مى‏ شود، از گناهان پاك مى‏ گردد، پس مژده باد تو و دوستان تو به نعمتها و روشنايى چشمى كه كسى آن را نديده و گوشى نشنيده و به دل كسى خطور نكرده، و كسانى از مردم،

بر زائران شما خورده مى‏ گيرند، اينان بدترين امّت منند و شفاعت مرا نخواهند ديد و بر من در كنار حوض وارد نمى ‏شوند.

إرشاد القلوب / ج‏2 ؛ ص383-384

امام علی (علیه السلام) فرمودند:

اگر خدا کفیل روزی است غصه چرا؟

اگر رزق تقسیم شده است حرص چرا؟

اگر دنیا فریبنده است اعتماد به آن چرا؟

اگر بهشت حق است تظاهر به آن چرا؟

اگر قبر یک حقیقت است ساختمان های مجلل چرا؟

اگر جهنم راست است این همه نا حق کردن چرا؟

اگر حساب آخرت وجود دارد جمع مال حرام چرا؟

اگر قیامتی هست خیانت به مردم چرا؟

اگر دشمن انسان شیطان است پیروی از او چرا؟

پاداش كسى كه سوره عنكبوت و روم را بخواند

 ابو بصير مى‏ گويد: امام صادق (ع) فرمود:

“هر كس در شب بيست و سوم ماه رمضان‏ سوره عنكبوت و روم را بخواند، به خدا سوگند- اى ابو محمّد- او از اهل بهشت‏ خواهد بود، و من هرگز كسى را از اين حكم استثنا نمى ‏كنم و بيم آن ندارم كه در اين سوگند خداوند گناهى بر من بنويسد، اين دو سوره نزد خدا جايگاهى عظيم دارند.”

 ثواب الأعمال و عقاب الأعمال / ترجمه انصارى ؛ ص213

عبد اللَّه بن حسين بن زيد از پدرش و او از امام صادق (ع) نقل مى‏ كند كه پيامبر خدا (ص) فرمود:

“هر كس از امت من از چهار خصلت سالم باشد وارد بهشت‏ مى‏ شود:

از وارد شدن در دنيا و پيروى از هواى نفس و شهوت شكم و شهوت فرج.

و هر كس از زنان امت من از چهار خصلت سالم باشد، وارد بهشت مى ‏شود:

هنگامى كه ميان دو پايش را حفظ كند و در اطاعت همسرش باشد و

نمازهاى پنجگانه را ادا كند و ماه رمضان‏ روزه بگيرد.”

الخصال /ج‏1 ؛ ص327

آقای جان!

نمی دانم حکمت خداوند چه بود که شهادتت را در شب قدر قرار داد !!!

شاید این هم به خاطر ما بود تا در این شبها تو را واسطه قرار دهیم  در پیشگاه خداوند….

مولا جان!!!

به گدای ره نشینت نظری به مرحمت کن…..

حضرت علی (ع):

«سه چیز است که محبت می آورد: دین، فروتنی و بخشش.»

تحف العقول/ ص 316

“بار خدايا، يكى از اين برگزيده‏ ترين وظايف و خاص‏ترين واجبات، ماه رمضان را قرار دادى.

ماهى كه آن را از ميان ديگر ماه ها ويژگى ديگرى بخشيده‏ اى و از ميان همه زمانها و

روزگارها اختيارش كرده ‏اى و بر همه اوقات سال برترش نهاده‏ اى، زيرا كه در آن قرآن و

نور نازل كرده ‏اى و بر تكاليف مؤمنان چند برابر افزوده ‏اى و روزه را در آن واجب داشته ‏اى

و مردمان را به بر پاى خاستن براى عبادت خود ترغيب كرده‏ اى و شب‏ قدر را كه از هزار ماه

بهتر است تجليل فرموده‏ اى. و چون رمضان را به ما عطا كردى، ما را بر ديگر امتها فضيلت‏

نهادى و از ميان پيروان ديگر كيشها برگزيدى. پس ما به فرمان تو روزش را روزه داشتيم و

شبش را به نماز برخاستيم، و با روزه داشتن و نماز خواندن در اين ماه به رحمتى كه ما را

ارزانى داشته بودى روى نهاديم و آن را وسيله نيل به ثواب تو قرار داديم. تويى كه هر چه از

تو خواهند توانى داشت و آنچه از فضل و احسان تو طلبند توانى داد و به خواستاران مقام قرب

خود نزديك هستى.”

الصحيفة السجادية / ص: 284-283

هنگامى كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلّم از عرفات بازگشت، به سوى منى روان شد، به مسجد «خيف» رسيد؛ مردم اطراف آن حضرت گرد آمدند و در باره شب قدر، از آن حضرت سؤال مى ‏كردند.

آن حضرت فرمودند:

« اى مردم! بدانيد كه هر كس ماه رمضان بر او وارد شود، در حالى كه سالم و پيراسته از عيب و مرض باشد، و روز آن ماه را، روزه بگيرد، و بخشى از شب آن را به تلاوت قرآن و دعا مشغول گردد، و بر نمازهاى خود مواظبت كند، و به اعمال‏ جمعه‏هاى آن مداومت نمايد، و با دقت در اعمال و رفتار خود، به طرف عيدش (عيد فطر) بشتابد، او شب‏ قدر را درك كرده است و به توفيق خداى عزّ و جلّ دست يافته است‏.»

گلچين صدوق / ج‏1 ؛ ص192

در آیه23 تا 25 از سوره قصص در داستان موسی (ع) و برخوردش با دختران حضرت شعیب (ع) خداوند چگونگی حیای زن و مرد را به تصویر میکشد.

آری ، یکی از درس های مهم این آیات ” حیا ” است که این روزها دارد به فراموشی سپرده میشود؟؟!!!

دختران شعیب گوسفندان خود را به این دلیل آب نمیدادند که در آنجا گروهی از مردان، چهارپایان خود را سیراب میکردند . به همین جهت، آن دو دختر صبر می کردند تا همه چوپان ها خارج شوند و بعد از آنها گوسفندانشان را سیراب تکنند. در آیه 25 نیز می خوانیم که یکی از آن دو دختر که با نهایت حیا گام برمیداشت و پیدا بود که از سخن گفتن با یک جوان بیگانه شرم دارد، به سراغ موسی می آید و تنها یک جمله می گوید: ” پدرم از تو دعوت میکند تا مزد سیراب کردن گوسفندان ما را به تو بپردازد.”

از طرف دیگر حیای موسی (ع) نیز سزاوار توجه است؛ چرا که در روایات میخوانیم هنگامی که موسی(ع) با دختر شعیب به سمت منزل او حرکت کرد، به او فرمود: « پشت سرمن حرکت کن و راه را به من نشان بده، زیرا ما از گروهی هستیم که حتی پشت سر زنان را هم نگاه نمی کنیم.»

در روایتی می خوانیم که پیامبر(ص) از اصحابش پرسید: « چه چیزی برای زنان بهتر است؟» هیچ کس نتوانست پاسخی به این سوال بدهد. پس این خبر به حضرت فاطمه(س) رسید و آن حضرت فرمود: « من میدانم چه چیزی برای زنان بهتر است؛ این که چشم آنها به مردان[نامحرم] نیفتد و مردان [نامحرم نیز] آنها را نبینند.» هنگامی که فرمایش حضرت زهرا (س) به گوش پیامبر (ص) رسید، حضرت بسیار خوشحال شد و فرمود: « فاطمه پاره تن من است.»

قرآن کریم با شرح آیات منتخب

دوستان سحر خیز عباداتتون قبول حق . تو شبهای بعدی ما رو از دعای خیرتون محروم نکنید.

   گفتم: خدایا از همه دلگیرم!

   گفت: حتی از من؟

    گفتم: خدایا چقدر دوری!  

    گفت : تو، یا من؟  

    گفتم : خدایا دلم را ربودند!

   گفت: پیش از من؟

   گفتم: خدایا تنها ترینم!

    گفت: پس من؟

    گفتم: خدایا کمک خواستم!

    گفت: از غیرمن؟

    گفتم: خدایا دوستت دارم!

    گفت : بیش از من؟

   گفتم: خدایا دستم را بگیر!

   گفت: خبر نداری از من!!!!

   که سالهاست….

    کاش میدانیستیم …..

                     میگن با هرکی دوست بشی شکل و فرم اونو میگیری ،

                                                                     فکرشو بکن اگه با خدا دوست بشی چه زیبا شکل می گیری؟؟؟؟!!!!!

                    هر که منظور خود از غیر خدا می طلبد 

                                    چون گدایی است که حاجت ز گدا می طلبد

تو بهترین شبهای سال و بهترین ایام سال هستیم، یادمون نره فقط خودش کافیه!!!!

خدای من!

میترسم از بریدن…..   

بریدن از تو، تویی که تمام هستی من هستی….  

   دلتنگم…..  

    دلتنگ برای تو، برای خود، برای….  

خدای من ناگفته های زیادی دارم برای تو …..

اما این بغض به من امان نمی دهد……

  خدایا کمک کن دیرتر برنجم ،

                                         زودتر ببخشم،

                                                             کمتر قضاوت کنم

                                                                                     و بیشتر فرصت دهم.

 ک

امشب تمام آینه ها را صدا کنید

                                    گاه اجابت است، رو به سوی خدا کنید 

                                                                                ای دوستان آبرودار در نزد حق    

                                                                                                                     در نیمه شب قدر مرا هم دعا کنید

“بار خدايا، يكى از اين برگزيده‏ترين وظايف و خاص‏ترين واجبات، ماه رمضان را قرار دادى. ماهى كه آن را از ميان ديگر

 ماهها ويژگى ديگرى بخشيده‏اى و از ميان همه زمانها و روزگارها اختيارش كرده‏اى و بر همه اوقات سال برترى‏اش

نهاده‏اى، زيرا كه در آن قرآن و نور نازل كرده‏اى و بر تكاليف مؤمنان چند برابر افزوده‏اى و روزه را در آن واجب داشته‏اى

 و مردمان را به بر پاى خاستن براى عبادت خود ترغيب كرده‏اى و شب‏ قدر را كه از هزار ماه بهتر است تجليل فرموده‏اى.

 و چون رمضان را به ما عطا كردى، ما را بر ديگر امتها فضيلت‏ نهادى و از ميان پيروان ديگر كيشها برگزيدى. پس ما به

فرمان تو روزش را روزه داشتيم و شبش را به نماز برخاستيم، و با روزه داشتن و نماز خواندن در اين ماه به رحمتى كه

ما را ارزانى داشته بودى روى نهاديم و آن را وسيله نيل به ثواب تو قرار داديم. تويى كه هر چه از تو خواهند توانى داشت

 و آنچه از فضل و احسان تو طلبند توانى داد و به خواستاران مقام قرب خود نزديك هستى.”

الصحيفة السجادية / ترجمه آيتى، ص: 284-283

شب قدر شبی است که فضیلتش از هزار ماه بیشتر است و برای آن اعمالی ذکر کرده اند که از آن جمله:

1- خواندن دو رکعت نماز و در هر رکعت بعد از حمد هفت مرتبه توحید و بعد از فارغ شدن هفتاد مرتبه استغفر الله واتوب الیه بگوید.

2- زیارت امام حسین (ع) ، در خبر است که چون شب قدر میشود منادی از آسمان هفتم ندا میکند از  بطنان عرش  که حقتعالی آمرزید هر که را به زیارت قبر حسین (ع)  آمده است.

3- این شبها را احیاء بدارد همانا روایت شده که هرکه احیاء کند شب قدر را گناهان او آمرزیده شود هر چند به عدد ستارگان آسمان و سنگینی کوهها و کیل دریاها باشد..

و دعاها و اعما ل دیگری که برخی عام و برخی مخصوص به هر یک از شبها میباشد که به تفصیل در مفاتیح الجنان ذکر گردیده است.

روزه یعنی نفس خود را پاک کن / قلب ابلیس درونت  چاک کن

راه پرواز است سوی آسمان / ماه گردیدن بسان عاشقان

همیشه به خاطر بسپاریم:

“هیچ کسی در دنیا کامل و بی عیب نیست.

                                                اگر از آدمها به خاطر اشتباهاتشان دوری کنید،

                                                                                                    همیشه تنها خواهید ماند.

 پس کمتر قضاوت کنید و بیشتر محبت کنید…